Cezaevinde vekâlet ve avukatla görüşme (5275 sayılı Kanun m. 59)

Tutuklu bulunan şüpheli veya sanık için temel kural CMK m. 154/1'dedir: şüpheli veya sanık, vekâletname aranmaksızın müdafiiyle her zaman ve konuşulanları başkalarının duyamayacağı bir ortamda görüşebilir; müdafiiyle yazışmaları denetime tâbi tutulamaz. Aynı maddenin 2. fıkrası, kanunda sayılan suçlarda gözaltındaki şüphelinin müdafiiyle görüşme hakkının hâkim kararıyla yirmi dört saat kısıtlanabilmesini düzenler; bu fıkra gözaltı dönemine ilişkindir.

Hükümlü için kural 5275 sayılı Kanun m. 59/1'dedir: hükümlü, avukatlık mesleğinin icrası çerçevesinde avukatlarıyla vekâletnamesi olmaksızın en çok üç kez görüşme hakkına sahiptir. Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yönetmelik m. 72/2-a aynı kuralı tekrarlar ve m. 72/1, hükümlünün m. 59 gereğince avukat ve noterle görüşme hakkına sahip olduğunu belirtir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu, m. 59/1'deki kuralın 5275 sayılı Kanun m. 116 gereğince tutukluluk hâliyle uzlaştığı ölçüde tutuklular hakkında da uygulanabileceğini belirtmiştir. (Yargıtay CGK, E. 2022/261)¹

Anayasa Mahkemesi, kesinleşmeden sonra avukatıyla görüştürülmeyen bir hükümlünün bireysel başvurusunda, avukat ile mahpusun belli bir mahremiyet içinde görüşmesinin mahpusun ceza infaz kurumu içinde ve dışında devam eden özel hayatının gizliliği açısından da önemli olduğunu belirtmiş; başvuruyu özel hayata saygı hakkı kapsamında incelemiştir. (Anayasa Mahkemesi, B. No. 2020/33666)²

Avukatla telefonla görüşme ve mektuplaşma ile aile ve yakın ziyareti bu sayfanın konusu değildir; bunlar ayrı rehberlerde anlatılır.

5275 sayılı Kanun m. 59/2'ye göre avukat ve noter ile görüşme, meslek kimliklerinin ibrazı üzerine, tatil günleri dışında ve çalışma saatleri içinde, bu iş için ayrılan görüşme yerlerinde yapılır; görüşme, konuşulanların duyulamayacağı ancak güvenlik nedeniyle görülebileceği bir biçimde olur. Avukatlar, vekâletnameleri olsa da aynı anda birden fazla hükümlüyle görüşemez (m. 59/3).

Görüşmenin gizliliği m. 59/4'tedir: hükümlünün avukatına veya avukatın hükümlüye verdiği belge veya belge örnekleri, dosyalar ve aralarındaki konuşmaya ilişkin kendi tuttukları kayıtlar incelenemez; hükümlünün avukatıyla yaptığı görüşme dinlenemez ve kayda alınamaz. Yönetmelik m. 72/2-d'ye göre hükümlüyle görüşmeye gelen avukattan, yanındaki belge ve dosyaların savunmaya ilişkin olup olmadığına dair yazılı beyan alınır; savunmaya ilişkin olduğu beyan edilen belge ve dosyalar her ne suretle olursa olsun incelenemez.

Bu kuralın istisnası m. 59/5'tedir. TCK m. 220'de ve TCK İkinci Kitap Dördüncü Kısım Dördüncü, Beşinci, Altıncı ve Yedinci Bölümlerinde tanımlanan suçlar ile 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu kapsamındaki suçlardan mahkûm olanların avukat görüşmelerinde, toplumun ve kurumun güvenliğinin tehlikeye düşürüldüğüne, örgütlerin yönlendirildiğine veya örgütlere talimat ya da mesaj iletildiğine ilişkin bilgi, bulgu veya belge elde edilirse Cumhuriyet başsavcılığının istemi ve infaz hâkiminin kararıyla üç ay süreyle şu tedbirler uygulanabilir: 1) görüşmenin teknik cihazla sesli veya görüntülü kaydı, 2) görüşmede görevli bulundurulması, 3) verilen belgelere ve tutulan kayıtlara el konulması, 4) görüşme gün ve saatlerinin sınırlandırılması.

İnfaz hâkimliği bu süreyi her defasında üç aydan fazla olmamak üzere birden çok kez uzatabilir, kısaltabilir veya sonlandırabilir (m. 59/6). Görüşmenin bu amaçlara yönelik yapıldığı anlaşılırsa görüşmeye derhâl son verilir ve durum gerekçesiyle tutanağa bağlanır; taraflar görüşmeden önce bu konuda uyarılır (m. 59/7). Tutanak tutulmuşsa Cumhuriyet başsavcılığının istemiyle hükümlünün avukatlarıyla görüşmesi infaz hâkimince altı ay süreyle yasaklanabilir; yasaklama, yeni avukat görevlendirilmesi için derhâl baro başkanlığına bildirilir (m. 59/8).

Tutuklular hakkında bu madde hükümlerine göre karar vermeye soruşturma aşamasında sulh ceza hâkimi, kovuşturma aşamasında mahkeme yetkilidir (m. 59/11). Yargıtay 1. Ceza Dairesi, müdafiin tutukluya gönderdiği belgelere el koyma kararını infaz hâkimliğinin veremeyeceğini; m. 59/11'in açık hükmüne göre bu kararı Cumhuriyet başsavcılığının talebiyle soruşturmada sulh ceza hâkiminin, kovuşturmada mahkemenin vereceğini belirterek kararı kanun yararına bozmuştur. (Yargıtay 1. CD, E. 2018/3184)³

m. 59/10'a göre bu madde hükümleri, 5275 sayılı Kanun m. 9/3'e göre yüksek güvenlikli ceza infaz kurumlarında bulunan hükümlüler ile beşinci fıkradaki suçlardan hükümlü olup başka bir suçtan dolayı şüpheli veya sanık sıfatıyla avukatıyla görüşen hükümlüler hakkında da uygulanır. Anayasa Mahkemesi 24/7/2019 tarihli, E.2018/73, K.2019/65 sayılı kararıyla m. 59/5'i Anayasa'ya aykırı bulmamış; m. 59/10'un beşinci fıkradaki suçlardan hükümlü olup başka bir suçtan dolayı şüpheli veya sanık sıfatıyla avukatıyla görüşen hükümlülere ilişkin bölümünü ise m. 59/5'teki görüşmelerin teknik cihazla sesli veya görüntülü kaydedilmesi, görüşmede görevli bulundurulması ve belgeler ile kayıtlara el konulması tedbirleri yönünden oybirliğiyle iptal etmiştir. (Anayasa Mahkemesi, E. 2018/73)⁴

Yargıtay Ceza Genel Kuruluna göre seçilmiş müdafiin müdafilik hak ve yetkilerini kullanması ve görevlerini yerine getirmesi vekâletname ibrazına bağlı değildir; avukatla şüpheli veya sanık arasındaki ilişkinin varlığı herhangi bir şekilde ispatlanabilir ve noter aracılığıyla düzenlenen vekâletname yalnız bir ispat aracıdır, ilişkinin kurulması için geçerlilik şartı değildir.¹ (Yargıtay CGK, E. 2019/158)⁵ Kurul, müdafi seçildiğinin şu işlemlerle ortaya konulabileceğini saymıştır: 1) ifade sırasında hazır bulunma, 2) sanığın da hazır bulunduğu duruşmalarda savunma yapma, 3) şüpheli veya sanığın merci önünde avukatı müdafi seçtiğini beyan etmesi, 4) vekâletname ibrazı, 5) seçildiğini gösteren yazılı bir belgenin ibrazı.⁵

Bu serbestlik, avukatın hangi sıfatla hareket ettiğini ispat etme gereğini ortadan kaldırmaz. Ceza Genel Kurulu, öğretideki görüşü aktararak hazır bulunmayan, kaçak veya duruşmadan bağışık tutulmuş bir sanığı temsil edecek müdafiin bu sıfatı ispat için vekâletname göstermesi gerektiğini kabul etmiştir. Kurulun önündeki olayda temyiz eden avukatın baro tarafından görevlendirildiğine ilişkin evrak dosyada yoktu, avukat sanıkla birlikte duruşmalara katılmamıştı ve ihtarlı tebligata rağmen vekâletname ya da seçildiğini gösteren bir belge sunmamıştı; Kurul bu avukatı yetkili müdafi saymamış, hükmü temyiz etme hakkı bulunmadığını kabul ederek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazını oy çokluğuyla reddetmiştir.⁵

Ceza Genel Kurulunun 2022 tarihli bir başka kararında ise vekâletname sunmayan ama sanıkla birlikte duruşmaya gelip hâkim huzurunda müdafi olarak kabul edilen avukatın müdafiliği isabetli, temyizi geçerli görülmüştür. Kurul, ceza muhakemesinde müdafi için vekâletname zorunluluğuna gerek görülmediğini, ancak bunun hiçbir zaman vekâletname sunulmayacağı anlamına gelmediğini belirtmiş; beraat eden sanık lehine vekâlet ücretine hükmedilebilmesi için vekâletnamenin yargılamaya sunulması gerektiğini kabul ederek vekâlet ücretine hükmetmeyen Özel Daire kararını oy çokluğuyla onamıştır.¹

Yargıtay 4. Ceza Dairesi 2026'da aynı ilkeyi uygulamıştır: soruşturmada ifade sırasında hazır bulunan avukatın şüpheli tarafından müdafi seçildiği ispatlanmış sayılmış, noter vekâletnamesinin yalnız ispat aracı olduğu tekrarlanmış ve vekâletname bulunmadığı gerekçesine dayanan kanun yararına bozma istemi reddedilmiştir. (Yargıtay 4. CD, E. 2026/2223)⁶

Bu kararların hiçbiri, cezaevindeki tutuklunun müdafi seçtiğini merciye hangi yolla bildireceğini tartışmamıştır. Kararda bu konuya değinilmemiştir.

Hukuk yargılamasında kural farklıdır. HMK m. 76/1'e göre avukat, açtığı veya takip ettiği dava ve işlerde noter tarafından onaylanan ya da düzenlenen vekâletname aslını veya avukat tarafından onaylanmış aslına uygun örneğini dava ya da takip dosyasına konulmak üzere ibraz etmek zorundadır. Yargıtay Ceza Genel Kurulu da kanun koyucunun hukuk mahkemesinde, gecikmesinde sakınca bulunan hâller dışında, dava açılmasını ve usul işlemlerini avukatın vekâletname sunması şartına bağladığını, ceza muhakemesinde ise müdafi için bu zorunluluğa gerek görmediğini belirtmiştir.¹

Noterle görüşme de 5275 sayılı Kanun m. 59'da düzenlenir: m. 59/2'deki kurallar avukat için olduğu gibi noter için de geçerlidir; görüşme meslek kimliğinin ibrazı üzerine, tatil günleri dışında ve çalışma saatleri içinde, ayrılan görüşme yerlerinde yapılır. Yönetmelik m. 72/12'ye göre avukat ve noterle görüşmenin yapılacağı mekânlar bu hakkın kullanımına uygun şekilde kurum idaresince düzenlenir.

Ceza infaz kurumu müdürlüğünün bir vekâletnameyi onaylaması ya da vekâletnamenin üzerine şerh düşmesinin hukuki dayanağı bu sayfadaki kararlarda tartışılmamıştır. Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 2014 tarihli kararındaki olayda kurum müdürü, noterce düzenlenen bir vekâletnamenin üzerine hükümlünün cezaevinde tutuklu bulunduğuna dair şerh düşmüştü; Daire, o tarihteki m. 407 gereğince kısıtlı olan hükümlünün vekil tayin etmesinin mümkün olmadığını bildiği hâlde şerh düşerek usule aykırı vekâletname düzenlenmesine sebep olan müdürün görevinin gereklerine aykırı davrandığını sabit saymış; kurum müdürünün vekâletnameye şerh düşmesinin hukuki dayanağını ayrıca tartışmamıştır. (Yargıtay 11. CD, E. 2014/17305)⁷ Kararda bu konuya değinilmemiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu 2007 tarihli kararında avukatlık sözleşmesinin süresiz devam ettiğinin kabul edilemeyeceğini belirtmiş; ceza davasında sözleşmenin hükmün kesinleşmesiyle sona ermesini yasal düzenlemelere uygun bulmuş, olağan olmayan kanun yollarının bu sürece dahil edilmemesi gerektiğini söylemiştir. (Yargıtay CGK, E. 2007/13)⁸ Kurula göre vekâlet ilişkisi açıkça sonlandırılmadıkça ya da başka bir sona erme nedeni bulunmadıkça devam ediyor olsa da, kesinleşmeden sonraki işler için aynı avukatın devam etmesi isteniyorsa ayrı bir avukatlık sözleşmesi gerekir; ancak bu sözleşme şekle bağlı değildir: müvekkilin sözlü talimatıyla kurulabileceği gibi, avukatın müvekkil lehine işe girmesi ve müvekkilin buna izin vermesi ya da ses çıkarmamasıyla da kurulabilir.⁸

Kurulun önündeki olayda kesinleşmeden sonra yapılan uyarlama yargılamasındaki karar eski avukata tebliğ edilmiş, avukat süresinde temyiz etmemişti; karar ayrıca cezaevinde hükümlünün kendisine tebliğ edilmiş ve hükümlü bu tebliğe göre temyiz etmişti. Özel Daire, süreyi avukata yapılan tebliğden başlatarak temyiz isteğini reddetmişti. Kurul, devam ettiği kuşkulu hâle gelen eski bir vekâlet ilişkisinden hareketle hükümlü aleyhine sonuç doğurulmaması gerektiğini belirterek temyizi süresinde saymış ve Özel Daire kararını oy çokluğuyla kaldırmıştır.⁸

Anayasa Mahkemesinin 2025 tarihli bireysel başvuru kararındaki olayda hüküm kesinleşince ceza infaz kurumu, vekâlet ilişkisinin sona erdiği gerekçesiyle avukatın hükümlüyle görüşme talebini reddetmişti. İnfaz hâkimliği avukatın şikâyetini kabul etmiş, Cumhuriyet başsavcılığının itirazı üzerine ağır ceza mahkemesi Ceza Genel Kurulunun 2007 kararına dayanarak itirazı kabul etmişti. Anayasa Mahkemesi, itiraz merciinin Ceza Genel Kurulu kararında vurgulanan hususlara rağmen kesinleşmeden sonra yeni bir sözleşme olup olmadığı konusunda hiçbir araştırma yapmadığını ve başvurucunun beyanına başvurulmadığını; ayrıca m. 59/1'deki vekâletnamesiz en çok üç görüşme hakkının değerlendirilmediğini tespit etmiştir.²

Anayasa Mahkemesi bu olayda müdahalenin kanunilik ölçütünü karşılamadığına ve özel hayata saygı hakkının ihlal edildiğine oybirliğiyle karar vermiştir; kurum ve itiraz merciinin avukatın kesinleşmeden sonra hükümlüyü kaç kez ziyaret ettiğini de açıklığa kavuşturmadığına işaret etmiştir.² Karar, m. 59/1'deki üç görüşmenin nasıl sayılacağını çözmemiştir. Ceza Genel Kurulunun 2007 kararı ise avukatın kesinleşmeden sonra cezaevinde görüşme hakkını değil, temsil ve tebliğ yönünü tartışmıştır.

TMK m. 407 bugün 2/3/2024 tarihli 7499 sayılı Kanunla değişik hâliyle uygulanır. Maddeye göre: 1) kesinleşmiş hapis cezasının infazı amacıyla ceza infaz kurumunda bulunan ergin kişi isteği üzerine kısıtlanır veya kendisine kayyım atanır; 2) toplam beş yıl veya daha fazla kesinleşmiş hapis cezasının infazı için kurumda bulunan ergin kişi, isteği bulunmasa da kişiliğinin veya malvarlığının korunması bakımından gerekli görülmesi hâlinde kısıtlanabilir ve cezayı yerine getirmekle görevli makam infaza başlandığını derhâl vesayet makamına bildirir; 3) vesayet makamı karar vermeden önce hükümlüyü dinler. Danıştay 2. Dairesinin aktardığı ve 7499 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen m. 471'e göre özgürlüğü bağlayıcı cezaya mahkûmiyet sebebiyle kısıtlı bulunan kişi üzerindeki vesayet, hapis hâlinin hukuka uygun şekilde sona ermesiyle kendiliğinden kalkar; hapis sürerken de toplam beş yıldan az cezaya bağlı kısıtlamada kişinin istemiyle, toplam beş yıl veya daha fazla cezaya bağlı kısıtlamada kişinin talebi üzerine kişiliğinin veya malvarlığının korunması sebebinin ortadan kalkmasıyla sona erdirilebilir. (Danıştay 2. Daire, E. 2025/1590)⁹

Maddenin eski hâli bir yıl veya daha uzun süreli özgürlüğü bağlayıcı cezaya mahkûm olan her ergini kısıtlıyordu; Anayasa Mahkemesine göre bu kuralda mahkemenin, mahkûmun kendi işlerini görecek durumda olup olmadığını araştırmasına gerek olmadığından vasi atayıp atamama konusunda takdir yetkisi yoktu. (Anayasa Mahkemesi, E. 2022/105)¹⁰ Anayasa Mahkemesi 2023 tarihli kararında bu cezaya mahkûm olanların ayırt etme gücüne sahip ve vasi atanmaksızın kendi işlemlerini yürütebilecek durumda olduklarının açık olduğunu, zorunlu vasi atanmasının hükümlünün korunması amacı bakımından gerekli olmadığını belirterek birinci fıkrayı, bağlantılı olarak ikinci fıkrayı ve m. 471'i iptal etmiş; iptalin kararın Resmî Gazete'de yayımlanmasından dokuz ay sonra yürürlüğe girmesine karar vermiştir.¹⁰

Danıştay 2. Dairesi 2025'te, idari dava sürerken TMK m. 407 uyarınca kısıtlanan davacının davasının ehliyet yönünden reddedilemeyeceğine karar vermiştir. Daireye göre, inşai hakların elde edilmesi için dava açılmasının büyük maddi külfetlere neden olabileceği durumlar dışında, dava açma hakkı kişiye sıkı sıkıya bağlı haklardandır ve hakkın korunması için açılan davalar kısıtlılar tarafından kanuni temsilcinin izni aranmaksızın açılabilir. Daire ayrıca davanın açıldığı tarihte davacının kısıtlı olmadığını, davanın davacı bakımından borç doğurucu bir hukuksal işlem olmadığını ve Anayasa Mahkemesi kararından sonra hapis cezasına mahkûm olanların doğrudan kısıtlanarak vasi atanması zorunluluğunun ortadan kalktığını belirtmiştir. Daire bu gerekçelerle davacının vasinin izni olmaksızın dava açabileceği ve devam eden davayı takip edebileceği sonucuna varmış ve ilk derece kararını bozmuştur.⁹

Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 2026 tarihli kararındaki olayda, bölge adliye mahkemesinin tespitine göre hükümlü davacının kısıtlılığı 7499 sayılı Kanundan sonra kaldırılmış ve davacı davayı vasisiz açmıştı; bölge adliye mahkemesi davacının hükümlü olduğunu ama davayı vasisi olmadan açıp takip edebileceğini belirtmişti. Daire, dava tarihi itibarıyla davayı takip ehliyeti bulunan davacıya usulüne uygun tebligat yapıldığı hâlde duruşmaya katılmaması üzerine dosyanın işlemden kaldırılmasını ve davanın açılmamış sayılmasını isabetli bularak kararı onamıştır. (Yargıtay 3. HD, E. 2026/223)¹¹

Kısıtlanmanın vekâlete etkisi TBK m. 513'tedir: sözleşmeden veya işin niteliğinden aksi anlaşılmadıkça vekâlet sözleşmesi, vekâlet verenin ehliyetini kaybetmesiyle kendiliğinden sona erer. Vekâletin sona ermesi vekâlet verenin menfaatlerini tehlikeye düşürüyorsa vekil, vekâlet veren ya da temsilcisi işleri kendi başına görebilecek duruma gelinceye kadar vekâleti ifaya devam etmekle yükümlüdür (m. 513/2). Yargıtay 22. Hukuk Dairesi 2017'de, yargılama sırasında hükümlülüğü nedeniyle kısıtlanan davacının avukatının vekâletinin TBK m. 513 gereğince son bulduğunu belirtmiş; ilk derece mahkemesinin TMK m. 16'ya dayanarak vasi izni aramamasını yeterli görmeyerek TMK m. 407 ve 462/8 gereğince vasi tayini ve dava açmak için vesayet makamının vasiye izin vermesi gerektiğini söylemiş ve hükmü bozmuştur. (Yargıtay 22. HD, E. 2017/40092)¹² Bu karar, kısıtlamanın hükümlülükle kendiliğinden geldiği eski m. 407 döneminde verilmiştir; bugün hükümlünün kısıtlanıp kısıtlanmayacağı m. 407'nin yeni şartlarına bağlıdır.

Eski dönemden bir başka örnek Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 2014 tarihli kararıdır. Müebbet hapis cezasını çekerken eski m. 407 gereğince kısıtlı olan bir hükümlünün noter vekâletnamesine şerh düşen kurum müdürü hakkında görevi kötüye kullanmadan mahkûmiyet kurulmuştu. Daire, suçun oluşması için kişilerin mağduriyeti, kamu zararı ya da haksız kazanç gerektiğini belirtmiş; hükümlünün, varsa vasisinin ve avukatın beyanları alınarak hükümlünün mağdur edilip edilmediği araştırılmadan mahkûmiyet kurulmasını eksik inceleme sayarak hükmü bozmuştur.⁷

TCK m. 53 ile TMK m. 407 ayrı düzenlemelerdir. TCK m. 53/1-c'ye göre kasten işlenen suçtan hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak kişi "velayet hakkından; vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan" yoksun bırakılır ve m. 53/2'ye göre bu hakları cezanın infazı tamamlanıncaya kadar kullanamaz. Bu bent, kişinin vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmasını yasaklar. Hükümlünün kendisinin kısıtlanması ise TMK m. 407'de, yukarıdaki ayrı şartlara bağlanmıştır.

Hak yoksunluğunun hükümlünün avukata vekâlet vermesine bir etkisi olup olmadığı bu sayfadaki kararlarda tartışılmamıştır. Kararda bu konuya değinilmemiştir. Hak yoksunluğunun kapsamı ayrı bir rehberde anlatılır.

Ceza infaz kurumunda hükümlü ve tutuklular hakkında yapılan işlemlerin kanun veya diğer mevzuata aykırı olduğu gerekçesiyle, işlemin öğrenildiği tarihten itibaren on beş gün, her hâlde yapıldığı tarihten itibaren otuz gün içinde infaz hâkimliğine şikâyet yoluyla başvurulabilir (4675 sayılı Kanun m. 5/1). Şikâyet dilekçeyle doğrudan infaz hâkimliğine yapılabileceği gibi Cumhuriyet başsavcılığı veya kurum müdürlüğü aracılığıyla da yapılabilir; sözlü şikâyet tutanağa bağlanır (m. 5/2).

Şikâyet yoluna, kendisiyle ilgili olmak kaydıyla şu kişiler başvurabilir: 1) hükümlü veya tutuklu, 2) eşi, anası, babası, ayırt etme gücüne sahip çocuğu veya kardeşi, 3) müdafii, 4) kanuni temsilcisi, 5) ceza infaz kurumu ve tutukevi izleme kurulu (m. 5/3). Şikâyet işlemin yerine getirilmesini durdurmaz; infaz hâkimi ancak giderilmesi güç veya imkânsız sonuçlar doğması ve işlemin açıkça hukuka aykırı olması koşulları birlikte gerçekleşirse işlemin ertelenmesine veya durdurulmasına karar verebilir (m. 5/4).

Anayasa Mahkemesinin incelediği olayda da yol böyle işlemişti: kurum görüşmeyi reddetmiş, avukat infaz hâkimliğine başvurmuş, hâkimlik şikâyeti kabul etmiş, Cumhuriyet başsavcılığının itirazı üzerine ağır ceza mahkemesi bu kararı kaldırmıştı; ardından yapılan bireysel başvuruda Anayasa Mahkemesi o olayın koşullarında özel hayata saygı hakkının ihlal edildiğine karar vermiştir.²

Görüşmenin kayda alınması, sınırlandırılması ya da yasaklanması gibi infaz hâkiminin m. 59 uyarınca verdiği kararlara karşı 4675 sayılı Kanuna göre itiraz edilebilir (5275 sayılı Kanun m. 59/9). Tutuklular hakkında bu kararları soruşturmada sulh ceza hâkimi, kovuşturmada mahkeme verir (m. 59/11). Şikâyet ve itiraz usulünün ayrıntısı infaz hâkimliği rehberinde anlatılır.