İzinsiz kenevir ekimi suçu (2313 sayılı Kanun m. 23)

Kenevir yetiştirmek Türkiye'de kendiliğinden suç değildir. 2313 sayılı Kanun m. 23'ün birinci fıkrası lif, tohum ve sap üretimi ile tıbbi ürünler, sağlık ürünleri, uyuşturucu etkisi olmayacak oranda kişisel bakım ürünleri ve destek ürünleri elde etmeye yönelik çiçek ve yaprak üretimi amaçlı kenevir yetiştiriciliğini Tarım ve Orman Bakanlığının iznine bağlar. Tıbbi ve sağlık ürünleri amaçlı yetiştiricilik Toprak Mahsulleri Ofisi Genel Müdürlüğü tarafından yapılır veya yaptırılır; gerektiğinde Cumhurbaşkanınca belirlenen kota doğrultusunda, Ofis kontrolünde gerçek veya tüzel kişilere yaptırılabilir.

İkinci fıkra yasağı kurar: "Her ne maksatla olursa olsun izinsiz olarak kenevir yetiştirmek yasaktır." Aynı fıkra idari sonucu da düzenler. İzinsiz yetiştirilen kenevir bitkisi, ziraat mühendislerinin, bunların bulunmadığı yerlerde ziraat teknisyenlerinin vereceği rapor üzerine mahallin en büyük mülki amirinin emriyle zabıta tarafından imha edilir veya ettirilir. Üçüncü fıkraya göre imha dolayısıyla ortaya çıkan masraf, sonradan izinsiz ekim yapanlardan 6183 sayılı Kanuna göre tahsil edilir.

Maddenin cezai kısmı iki fıkraya dağılmıştır ve üç ayrı suç tanımı içerir. 1) Dördüncü fıkra: izin belgesi almadan ya da izin belgesi almasına rağmen bilerek belgesinde belirtilen alandan fazla yerde veya izin belgesinde kayıtlı yerden başka yerde kenevir ekimi. 2) Beşinci fıkranın birinci cümlesi: esrar elde etmek amacıyla kenevir ekimi. 3) Beşinci fıkranın ikinci cümlesi: münhasıran kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etmek amacıyla kenevir ekimi. Uygulamada ve kararlarda bu hükümler "m. 23/5'in birinci cümlesi" ve "m. 23/5'in ikinci cümlesi" diye anılır.

Suçun tamamlanma anını kanun kendisi tanımlar. Beşinci fıkranın son cümlesine göre "ekim yapma" ibaresinden tohumun toprağa ekilmesinden ürünün hasadına kadarki süreç anlaşılır. Yani suç, hasat beklenmeden, bitkiler henüz ekili vaziyetteyken oluşur; kararların büyük kısmı da ekili vaziyette ele geçirilen bitkilere ilişkindir.

Altıncı fıkra soruşturma araçlarına ilişkindir: esrar elde etmek amacıyla kenevir ekmek suçu bakımından CMK m. 135'teki iletişimin tespiti, dinlenmesi ve kayda alınması ile m. 140'taki teknik araçlarla izleme tedbirlerine ilişkin hükümler uygulanabilir.

Üç kademe vardır ve aralarındaki fark çok büyüktür.

1) İzin belgesiz ekim (m. 23/4): elli günden az olmamak üzere adli para cezası. Bu fıkrada hapis cezası öngörülmemiştir. Adli para cezası, belirlenen tam gün sayısının bir gün karşılığı takdir edilen miktarla çarpılmasıyla hesaplanır; bir gün karşılığı en az yüz, en fazla beşyüz Türk Lirasıdır (TCK m. 52/1-2).

2) Esrar elde etmek amacıyla ekim (m. 23/5, birinci cümle): dört yıldan on iki yıla kadar hapis ve beşyüz günden onbin güne kadar adli para cezası. Burada adli para cezası hapse seçenek değil, hapisle birlikte hükmedilen ikinci bir yaptırımdır.

3) Münhasıran kendi kullanımı için ekim (m. 23/5, ikinci cümle): bir yıldan üç yıla kadar hapis. Bu cümlede adli para cezası hiç yer almaz.

Cezanın miktarını belirleyen ilk şey, fiilin bu üç kademeden hangisine girdiğidir. Kademe belirlendikten sonra TCK'nın genel hükümleri işler: takdiri indirim nedenlerinin varlığında ceza altıda birine kadar indirilir (TCK m. 62/1). İncelenen dosyalarda alt derece mahkemelerince sıkça kurulan "3 yıl 4 ay hapis" sonucu, m. 23/5'in birinci cümlesindeki dört yıllık alt sınırdan altıda bir indirim yapılmasıyla ortaya çıkar.

Aynı kişi kenevirleri birden çok alanda ekmişse ceza artar. Yargıtay 8. Ceza Dairesi, evin bahçesinde ve fındıklıkta muhtelif boylarda kenevirlerin ele geçirildiği bir olayda, kenevirlerin farklı alanlarda ele geçirildiği gözetilerek zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığını belirtmiştir. (Yargıtay 8. CD, E. 2024/12368)¹ TCK m. 43/1 uyarınca bu durumda bir cezaya hükmedilir, ancak ceza dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır.

Adli para cezası taksitlendirilirse hüküm fıkrasındaki ihtarın da doğru kurulması gerekir. Daire, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi hâlinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği ihtarı yerine "çevrilebileceği" yazılmasını hukuka aykırı bulmuş, bu aykırılığı kendisi düzelterek hükmü onamıştır. (Yargıtay 8. CD, E. 2025/4632)²

Bu sınır dosyanın kaderini belirler: bir yanda bir yıldan üç yıla kadar hapis ve asliye ceza mahkemesi, öbür yanda dört yıldan on iki yıla kadar hapis ve ağır ceza mahkemesi vardır. Ayrımı yapan şey ekimin amacıdır ve amaç doğrudan gözlenemediği için Yargıtay bir dizi dolaylı ölçüt kullanır.

Başlangıç noktası kök sayısıdır. Yargıtay 8. Ceza Dairesi, uygulamalarında ticari amaçla kenevir ekiminin kabulü için en az yirmi kök hint keneviri ekilmesi gerektiğinin kabul edildiğini belirtmiş; on dört kök ekili bitkinin ele geçirildiği olayda eylemin m. 23/5'in ikinci cümlesindeki münhasıran kendi kullanımı için ekim suçunu oluşturduğunu saptamıştır. (Yargıtay 8. CD, E. 2024/18045)³ Aynı Daire başka bir kararında ölçütü genel uygulaması olarak formüle etmiştir: başka delil yoksa yirmi köke kadar dikili kenevir kişisel kullanım kapsamında değerlendirilebilir. (Yargıtay 8. CD, E. 2024/19493)⁴

Ölçüt matematiksel bir eşik değildir. Kanunda yazılı değildir; Dairenin kendi yerleşik uygulamasından gelir ve kararlarda "Yargıtay uygulamalarında kabul edildiği" biçiminde anılır. "Başka delil yoksa" kaydı taşır ve iki yönde de aşılabilir. Yirmi bir kök kenevirin ele geçirildiği bir olayda Daire, sanığın aşamalarda kenevirleri kendi kullanımı için yetiştirdiğine yönelik savunmasının aksine, bitkilerin ticari amaçla yetiştirildiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve somut delil bulunmadığını gözeterek m. 23/5'in ikinci cümlesinin uygulanması gerektiğine karar vermiştir. (Yargıtay 8. CD, E. 2024/16672)⁵ Buna karşılık yetmiş sekiz kök bitkinin ele geçirildiği olayda, sayının yanı sıra bitkilerin tamamının dişi olması sebebiyle daha fazla THC içerir nitelikte olması ve boyları dikkate alınarak eylemin birinci cümledeki suçu oluşturduğu belirtilmiştir.⁴

Kök sayısının yanında Dairenin baktığı diğer olgular şunlardır:

Ekim suçunda çoğu zaman tartışılan şey bitkinin varlığı değil, onu kimin ektiğidir. Bitki tarlada, bahçede ya da kamu arazisinde ekili bulunur; kolluk da ekim işini yapan kişiyi ayrıca ortaya koymak zorundadır.

Arazinin tapuda sanık adına kayıtlı olması tek başına yetmez. Yaklaşık kırk dokuz dönüm mısır ekili arazide mısırlar arasında kenevir ele geçirilen olayda Yargıtay 8. Ceza Dairesi, kenevirleri sanığın yetiştirdiğine dair her türlü şüpheden uzak delil bulunmadığını, ayrıca kenevirleri yetiştiren faile ilişkin kolluk tarafından teknik araçlarla tespit yapılmadığını belirtmiş; arazinin büyüklüğü ve eve uzaklığı sebebiyle tarlanın hakimiyet alanı dışında bulunduğu savunmasının aksi kanıtlanmadığından beraat kararı verilmesi gerektiğini saptamıştır. (Yargıtay 8. CD, E. 2024/12292)⁹

Buna karşılık bitkinin bulunduğu yerin fiilen kullanılması ve bitkinin görülmemesinin mümkün olmaması, savunmayı zayıflatır. Sanıkların tescilli arazisinin bitişiğindeki kamu arazisinde kenevir ele geçirilen olayda Daire, sanıkların bitkinin hemen yanındaki arazileri olay tarihinde fiilen kullandıklarının anlaşılması ve ele geçirilen kenevirlerin boylarının 150 ile 200 santimetre arasında olması karşısında, bu boya gelene kadar bitkileri fark etmedikleri ve kimin ektiğini bilmedikleri yönündeki savunmalarının hayatın olağan akışına uygun olmadığını belirterek beraat kararını hukuka aykırı bulmuştur. (Yargıtay 8. CD, E. 2024/15144)¹⁰

Failin doğrudan tespiti için kullanılan yöntemlerden biri fotokapandır. İzinsiz ekim ihbarı üzerine kenevirlerin bulunduğu alana fotokapan cihazı yerleştirilen olayda cihaz, bitkilerin bakımını yapan kişiyi görüntülemiş; görüntülerle sanığın görüntülerinin karşılaştırılmasına ilişkin kriminal rapor hükme esas alınmıştır.³ Bir başka dosyada bitkilerin gübrelenmiş, sulanmış ve çapalanmış olması, poşetler üzerindeki parmak izleriyle birlikte iştirak hâlinde işlenen ekim ve ticaret suçlarının sübutunda kullanılmıştır.²

Bitkinin niteliği ve elde edilebilecek esrar miktarı ise ekspertiz ve uzmanlık raporlarıyla belirlenir. Kararlarda dosyanın ispat omurgasını kolluğun ele geçirme tutanağı, kenevir bitkisi tespit ve imha tutanağı, ziraat teşkilatının ekspertiz raporu ve kriminal laboratuvarın uzmanlık raporu oluşturur; Daire bu belgeleri sanığın aşamalardaki savunmalarıyla birlikte değerlendirmektedir.⁸

Bu dosyalarda deliller neredeyse her zaman bir arama ile elde edilir; bu yüzden aramanın hukuka uygunluğu en sık ileri sürülen temyiz sebebidir. CMK m. 119/1 üç ayrı yetki kaynağı sayar: hâkim kararı, gecikmesinde sakınca bulunan hâllerde Cumhuriyet savcısının yazılı emri, savcıya ulaşılamadığı hâllerde kolluk amirinin yazılı emri. Ancak konutta, iş yerinde ve kamuya açık olmayan kapalı alanlarda arama yalnızca hâkim kararı veya gecikmesinde sakınca bulunan hâllerde savcının yazılı emri ile yapılabilir.

Uygulamada iki yol da görülmektedir. Tel örgülerle çevrili taşınmazın dışından yapılan kontrolde kenevire benzeyen bitkiler görüldüğü için sulh ceza hâkimliğinden arama ve el koyma kararı istenen dosyada Daire, arama işlemini usulüne uygun bulmuştur.² Sanığın kullanımındaki arazide dışarıdan görülebilecek şekilde ekili kenevirlerin tespit edilmesi üzerine savcıdan gecikmesinde sakınca bulunan hal kapsamında alınan yazılı arama ve el koyma emrine dayanılarak yapılan aramada da bir isabetsizlik bulunmadığı belirtilmiştir.⁸ Savcının yazılı emrine dayanan aramanın hukuka aykırı olduğu yönündeki temyiz sebebi bir başka dosyada da yerinde görülmemiştir.¹

CMK m. 119/4, Cumhuriyet savcısı hazır olmaksızın konut, iş yeri veya diğer kapalı yerlerde arama yapabilmek için o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi bulundurulmasını arar. Yargıtay 8. Ceza Dairesi bu koşulun ihlalini mutlak bir delil yasağı olarak görmemiştir: aramanın yalnızca bir hazırunla yapıldığı ve sanıkların arama tutanağının içeriğine itiraz etmediği olayda, tek hazırunla yapılan aramanın esasa etkili bir eksiklik oluşturmadığını değerlendirmiş; kanun koyucunun hazırun şartını arama işleminin usulüne uygun yapıldığının ve delillerin hukuka uygun elde edildiğinin ispat vasıtası olarak düzenlediğini belirtmiştir. (Yargıtay 8. CD, E. 2024/15922)¹¹

Daire aynı kararda, elde edilen delillerin sıhhati konusunda diğer mevcut delillerle birlikte değerlendirildiğinde şüphe bulunmadığını ve arama işlemine bağımsız bir tanığın da katıldığını gözeterek delilleri hukuka uygun saymış, beraat kararını bozmuştur.¹¹ Buradaki ölçütün "eksiklik var mı" değil "eksiklik delilin sıhhatini etkiliyor mu" olduğuna dikkat edilmelidir.

Kenevir ekmek ve elde edilen esrarı satmak ya da satmak için bulundurmak ayrı suçlardır ve dosyada iki ayrı hüküm kurulur. Ekili kenevirlerin yanında kurutulmaya bırakılmış kenevir parçaları ve kubar esrar ele geçirilen bir olayda ilk derece mahkemesi hem 2313 sayılı Kanun m. 23/5'in birinci cümlesinden hem TCK m. 188/3'ten mahkûmiyet kurmuş, Yargıtay 8. Ceza Dairesi eyleme uyan suç vasıflarının doğru biçimde belirlendiğini belirterek hükümleri onamıştır.⁸

Aynı yapı iki sanığın fikir ve eylem birliği içinde arazide kenevir yetiştirip bunları kurutarak esrar elde ettiği dosyada da görülmektedir: 2313 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan altı yıl sekiz ay, uyuşturucu madde ticareti suçundan on yıl hapis cezaları birlikte hükmedilmiş ve Daire bu vasıflandırmayı hukuka uygun bulmuştur.²

Ekim suçunun konusu olan bitkiler bakımından müsadere kararı verilmesi zorunludur. TCK m. 54/4 uyarınca üretimi, bulundurulması, kullanılması, taşınması, alım ve satımı suç oluşturan eşya müsadere edilir. Yargıtay 8. Ceza Dairesi, Bölge Adliye Mahkemesinin ilk derece hükmünü kaldırıp yeniden hüküm kurarken adli emanette kayıtlı suça konu kenevir bitkilerinin müsaderesi konusunda bir karar verilmesi gerektiğini gözetmemesini hukuka aykırı bulmuştur.⁶ Başka bir dosyada müsadere hususunda karar verilmediğini saptamakla birlikte, kenevirlerle ilgili mahallinde bir karar verilmesini mümkün görerek hükmü bu yönden bozmamıştır.¹

Müsadere ile m. 23/2'deki imha birbirinden ayrıdır. İmha, mahkeme kararına gerek olmaksızın ziraat mühendisi raporu üzerine mülki amirin emriyle yapılan idari bir işlemdir; masrafı da izinsiz ekim yapandan tahsil edilir. Müsadere ise mahkemenin hükmünde yer alır ve kararlarda genellikle adli emanetteki bitki ve numuneler bakımından gündeme gelir.

Görev, 5235 sayılı Kanun m. 14 uyarınca ağırlaştırıcı veya hafifletici nedenler gözetilmeksizin maddedeki üst sınıra göre belirlenir. m. 23/5'in birinci cümlesindeki suçun üst sınırı on iki yıl olduğu, m. 12'ye göre on yıldan fazla hapis cezasını gerektiren suçlar ağır ceza mahkemesinin görevine girdiği için esrar elde etmek amacıyla ekim davaları ağır ceza mahkemesinde görülür. m. 23/5'in ikinci cümlesi (bir yıldan üç yıla kadar) ve m. 23/4 (adli para cezası) bakımından m. 11 devreye girer: ağır ceza ve sulh ceza hâkimliğinin görevi dışında kalan işlere asliye ceza mahkemesi bakar.

Bu, uygulamada göründüğünden karmaşıktır, çünkü fiilin hangi cümleye girdiği ancak deliller tartışıldıktan sonra belli olur. Yargıtay 8. Ceza Dairesi bu düğümü açıkça çözmüştür: ele geçirilen kenevirlerden olgunlaştıklarında elde edilecek esrar miktarı ile kurutulmaya bırakılmış kenevirlere göre eylemin esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkin delilleri tartışma ve değerlendirme görevi üst dereceli mahkemeye, yani ağır ceza mahkemesine aittir; asliye ceza mahkemesi yargılamaya devam etmek yerine görevsizlik kararı vermelidir. (Yargıtay 8. CD, E. 2024/24857)¹² Daire aynı kararda, CMK m. 6'daki "Duruşmada suçun hukuki niteliğinin değiştiğinden bahisle görevsizlik kararı verilerek alt dereceli mahkemeye gönderilemez." kuralına aykırı biçimde ağır ceza mahkemesinin dosyayı asliyeye göndermesine de işaret etmiştir.¹²

İstinaf aşamasında Bölge Adliye Mahkemesi, ilk derece hükmünü kaldırıp yeniden hüküm kurabilir. Cumhuriyet savcısı sanık aleyhine istinaf başvurusunda bulunmuşsa aleyhe değiştirme yasağı söz konusu olmaz; Daire, beraat kararının kaldırılıp m. 23/5'in birinci cümlesinden mahkûmiyet kurulmasını bu gerekçeyle hukuka uygun bulmuştur. (Yargıtay 8. CD, E. 2024/12286)¹³ Sanığın kazanılmış hakkı ise korunur: kararlarda CMK m. 283 uyarınca önceki hükümdeki ceza miktarı üzerinden infaz yapılması aranmaktadır.⁵

Temyiz yolu her hüküm için açık değildir. İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararları temyiz edilemez (CMK m. 286/2-a); adli para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü Bölge Adliye Mahkemesi kararı da temyiz dışıdır (m. 286/2-e). Bu nedenle m. 23/4'ten ve çoğu kez m. 23/5'in ikinci cümlesinden kurulan hükümler istinafta kesinleşir.

Temyiz yolu açık olsa bile dilekçenin sebep içermesi gerekir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu, esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme ve uyuşturucu ticareti suçlarından kurulan hükümlere karşı verilen ve yalnızca kararın "kanun ve hukuka aykırı" olduğunu söyleyip gerekçeleri sonra sunacağını bildiren dilekçelerin kanunun aradığı anlamda bir temyiz nedeni içermediğini; gerekçeli kararın ihtaratlı tebliğine rağmen başka dilekçe verilmediğini gözeterek temyiz istemlerinin CMK m. 298 uyarınca sebep yokluğundan reddine karar verilmesi gerektiğini belirtmiştir. (Yargıtay CGK, E. 2023/339)¹⁴ Kurul aynı kararda, maddi hukuka aykırılık iddiasında Yargıtay'ın gösterilen sebeple bağlı olmadığını, tüm maddi hukuka aykırılıkları saptayarak hükmü bozabileceğini de açıklamıştır.¹⁴

Dava zamanaşımı da fıkraya göre değişir, çünkü süre maddedeki cezanın üst sınırına bağlıdır (TCK m. 66/4). Esrar elde etmek amacıyla ekimde üst sınır on iki yıl olduğu için beş yıldan fazla ve yirmi yıldan az hapis cezasını gerektiren suçlara ilişkin on beş yıllık süre uygulanır (TCK m. 66/1-d). Münhasıran kendi kullanımı için ekimde üst sınır üç yıl, izin belgesiz ekimde yaptırım adli para cezası olduğu için ikisinde de beş yılı geçmeyen hapis veya adli para cezasını gerektiren suçlara ilişkin sekiz yıllık süre işler (TCK m. 66/1-e).

Zamanaşımını kesen bir işlem varsa süre yeniden işlemeye başlar ve TCK m. 67/4 uyarınca kanunda belirlenen sürenin en fazla yarısına kadar uzar. Yargıtay 10. Ceza Dairesi, m. 23/4 kapsamındaki bir eylemde TCK m. 66/1-e ve m. 67/4 uyarınca on iki yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğünü belirtmiş; hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği tarih ile ihlal niteliğindeki eylemin gerçekleştiği tarih arasında duran süre eklendikten sonra bu sürenin dolduğunu saptayarak kamu davasının düşmesine karar vermiştir. (Yargıtay 10. CD, E. 2024/3081)¹⁵

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması, hükmolunan cezanın iki yıl veya daha az süreli hapis ya da adli para cezası olması hâlinde mümkündür ve kararı mahkeme verir (CMK m. 231/5). Karar verilirse sanık beş yıl süreyle denetim süresine tabi tutulur (CMK m. 231/8); denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmediği ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere uygun davranıldığı takdirde açıklanması geri bırakılan hüküm ortadan kaldırılarak davanın düşmesine karar verilir (m. 231/10). Kasten yeni bir suç işlenmesi ya da yükümlülüklere aykırı davranılması hâlinde mahkeme hükmü açıklar; ancak yükümlülüklerini yerine getiremeyen sanığın durumunu değerlendirerek cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine ya da koşulları varsa hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vererek yeni bir mahkûmiyet hükmü de kurabilir (m. 231/11). Kararlarda bu rejimin m. 23/4 ve m. 23/5'in ikinci cümlesi kapsamındaki dosyalarda fiilen uygulandığı görülür: bir dosyada asliye ceza mahkemesi hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar vermiş, sanığın denetim süresinde kasıtlı suç işlemesi üzerine hüküm açıklanmıştır.¹² Bir başka dosyada da hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmiş, ihlal üzerine hüküm açıklanmış, ancak bu kez zamanaşımı dolmuştur.¹⁵

Erteleme bakımından eşik TCK m. 51/1'dedir: iki yıl veya daha az süreyle hapis cezasına mahkûm edilen kişinin cezası ertelenebilir; bu süre fiili işlediği sırada on sekiz yaşını doldurmamış veya altmış beş yaşını bitirmiş kişiler için üç yıldır. m. 23/5'in ikinci cümlesindeki bir yıllık alt sınır bu eşiğe inmeye elverir. Esrar elde etmek amacıyla ekimde ise alt sınır dört yıldır; başka bir indirim sebebi bulunmayan yetişkin failde takdiri indirim en çok altıda bir olabileceği için (TCK m. 62/1) somut ceza üç yıl dört ayın altına inmez ve böyle bir dosyada ne hükmün açıklanmasının geri bırakılması ne erteleme gündeme gelir. Bu hesap tek indirim sebebinin takdiri indirim olduğu varsayımına dayanır: fiili işlediği sırada on iki yaşını doldurup on beş yaşını doldurmamış ve ceza sorumluluğu bulunan fail bakımından TCK m. 31/2 diğer cezaların yarısını indirdiği için dört yıllık alt sınır iki yıla iner ve iki kurum da yeniden gündeme gelebilir.

Suç tarihi eski olan dosyalarda hangi kanun metninin uygulanacağı ayrıca tartışılır. Yargıtay 8. Ceza Dairesi, 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla m. 23'te yapılan değişiklikten sonra suç tarihine göre lehe aleyhe kanun tartışması yapılarak uygulanacak kanunun belirlenmesi görevinin de üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğunu belirtmiştir.¹²