Kesin kararlar: istinafa ve temyize gidemeyen kararlar (CMK m. 272, 286; HMK m. 341, 362)

Kesin karar, kanunun istinaf ya da temyiz yolunu kapattığı karardır. Ceza muhakemesinde ilk derece mahkemelerinin hükümlerine karşı kural olarak istinafa gidilebilir (CMK m. 272/1), bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin bozma dışında kalan hükümleri de kural olarak temyiz edilebilir (CMK m. 286/1). Bu kuralın dışında kalan hükümler CMK m. 272/3 ve m. 286/2'de tek tek sayılır. Hukuk yargılamasında aynı işi parasal sınırlarla HMK m. 341/2 (istinaf) ve m. 362/1 (temyiz) görür.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu, hükümlerin temyiz edilebilmesini kural, temyiz edilememesini istisna sayar; bu istisnanın mahkemeye erişim hakkının özüne zarar vermeyecek şekilde ve orantılı olması, ayrıca kanunda açıkça düzenlenmesi gerekir. (Yargıtay CGK, E. 2018/191)¹ Kurul, CMK m. 286/2'de temyiz edilemeyecek kararları açıkça ve ayrı ayrı sayan kanun koyucunun, sayılanlar dışında kalan kararları temyiz yoluna tabi tuttuğunu kabul eder. (Yargıtay CGK, E. 2019/444)²

Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna göre bir karar üç yoldan kesinleşir: 1) verildiği anda miktar bakımından kanun yolunun kapalı olması, 2) kanunda açıkça kesin olduğunun belirtilmesi, 3) kanun yollarının tüketilmesi. (Yargıtay HGK, E. 2023/931)³ Verildiği anda değer bakımından istinaf veya temyiz sınırının altında kalan karar, Kurula göre o anda kesinleşir.³ Kesinlik sınırı kamu düzeniyle ilgilidir. (Yargıtay HGK, E. 2020/360)⁴

CMK m. 272/3 üç tür hükmü istinaf dışında bırakır: 1) hapis cezasından çevrilen adli para cezaları hariç olmak üzere, sonuç olarak belirlenen on beş bin Türk lirası dâhil adli para cezasına mahkûmiyet hükümleri; 2) üst sınırı beş yüz günü geçmeyen adli para cezasını gerektiren suçlardan beraat hükümleri; 3) kanunlarda kesin olduğu yazılı bulunan hükümler. Maddenin 7242 sayılı Kanunla (14/4/2020) eklenen son cümlesine göre bu suretle verilen hükümler tekerrüre esas olmaz.

Birinci bentte ölçü, hükümde sonuç olarak belirlenen adli para cezasıdır. Hapis cezasından çevrilen adli para cezası, tutarı ne olursa olsun bu bendin kapsamına girmez. İkinci bentte ise ölçü, verilen hüküm değil, suçun kanunda gerektirdiği adli para cezasının üst sınırıdır; bent yalnız beraat hükümlerini kapsar.

Tutar zaman içinde değişmiştir. Ceza Genel Kurulunun aktardığına göre 6217 sayılı Kanunla bentteki sınır 3.000 Türk lirası olarak yazılmış, 01.06.2024 tarihinde yürürlüğe giren 7499 sayılı Kanunun 37. maddesiyle bu miktar on beş bin liraya yükseltilmiştir. (Yargıtay CGK, E. 2023/606)⁵ CMK m. 272'deki tutar maddenin kendisinde yazılıdır; maddede hukuk yargılamasındaki gibi yıllık yeniden değerleme hükmü yer almaz.

7499 sayılı Kanunla yapılan artışın değişiklikten önce verilmiş hükümlere uygulanıp uygulanmayacağına bu sayfadaki kararlarda değinilmemiştir; Ceza Genel Kurulunun 2025 tarihli kararı artışı yalnız anar, kendi olayında 2016 tarihli bir hükme 3.000 liralık sınırı uygular.⁵

CMK m. 286/2 dokuz bentle temyiz edilemeyen bölge adliye mahkemesi kararlarını sayar. Sık karşılaşılanlar şunlardır: 1) ilk derece mahkemesinin verdiği beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddi (a bendi); 2) ilk derece mahkemesinin verdiği beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan kararlar (b bendi); 3) ilk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve m. 272/3 kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ile bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü karar (d bendi); 4) adli para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece hükümlerine ilişkin her türlü karar (e bendi); 5) on yıl veya daha az hapis cezasını ya da adli para cezasını gerektiren suçlardan verilen beraat kararlarına karşı istinafın esastan reddi (g bendi). Hapis cezasından çevrilen seçenek yaptırımlar (c), yalnız eşya veya kazanç müsaderesi (f) ve düşme, ceza verilmesine yer olmadığı ya da güvenlik tedbiri kararları (h) için de ayrı bentler vardır; (ı) bendi bu sınırlar içinde kalan birden fazla ceza ve kararı içeren kararları kapsar.

CMK m. 286/3, 7188 sayılı Kanunla eklenmiş bir karşı istisnadır: Türk Ceza Kanunundaki hakaret (m. 125/3), Cumhurbaşkanına hakaret (m. 299), silahlı örgüt (m. 314) gibi fıkrada sayılan suçlar ile Terörle Mücadele Kanunu ve Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Kanununun belirtilen suçlarında bölge adliye mahkemesi kararı, ikinci fıkradaki listeye girse bile temyiz edilebilir.

Ceza Genel Kurulu (b) bendindeki "artırmayan" sözünü cezayı aynı tutan ya da eksilten kararlar diye anlar ve bölge adliye mahkemesinin kararının yine hapis cezasına ilişkin bir mahkûmiyet kararı olmasını arar. (Yargıtay CGK, E. 2019/408)⁶ Bu ölçüyle, ilk derece mahkemesinin suça sürüklenen çocuğa nitelikli cinsel saldırıdan verdiği 5 yıl hapis cezasını 3 yıl 4 aya indirerek istinaf başvurularını düzelterek esastan reddeden bölge adliye mahkemesi kararını kesin saymış, Özel Dairenin bu karar üzerine verdiği bozmayı kaldırıp temyiz istemlerini reddetmiştir.⁶

Aynı bent mahkûmiyet dışındaki kararları kapsamaz. Ceza Genel Kurulu, ilk derece mahkemesinin beş yıl veya daha az hapis cezasına ilişkin kararlarında suç (d) bendine girmiyorsa bölge adliye mahkemesinin beraat, ret, düşme veya ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin kararlarının (b) bendi kapsamında değerlendirilemeyeceğini ve bunlara karşı temyiz yolunun açık olduğunu kabul eder.² Kararın olayında sanık kendi istinaf başvurusu üzerine açılan duruşmaya gelmediği için bölge adliye mahkemesi davayı reddetmiş; Kurul, aksi görüşün hak arama özgürlüğünü daraltan ve istisnai normu genişleten bir yorum olacağını belirterek bu ret kararını temyiz edilebilir bulmuştur.²

Bu karar, bölge adliye mahkemesinin 2016 tarihli kararına o tarihte yürürlükte olan m. 286'yı uygulamıştır. Ceza Genel Kurulunun aktardığına göre (d) bendi Anayasa Mahkemesinin 27.12.2018 tarihli kararıyla iptal edilmiş, doğan boşluk 7165 sayılı Kanunla giderilmiştir.⁶ Bugünkü (d) bendi, ilk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve m. 272/3 kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararlarını temyiz yasağının dışında tutar.

Bu konudaki Ceza Genel Kurulu kararlarının hepsi, bölge adliye mahkemelerinin 20.07.2016'da göreve başlamasından önce verilmiş ve doğrudan temyize götürülmüş ilk derece hükümlerine ilişkindir. Bu hükümlere 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca 1412 sayılı CMUK'un temyiz hükümleri uygulanır. (Yargıtay CGK, E. 2019/340)⁷ 5320 sayılı Kanuna 6217 sayılı Kanunla eklenen geçici 2. maddeye göre bu dönemde hapis cezasından çevrilenler hariç, sonuç olarak belirlenen üç bin Türk lirası dâhil adli para cezasına mahkûmiyet hükümlerine karşı temyiz yoluna başvurulamazdı. (Yargıtay CGK, E. 2020/375)⁸⁵ Ceza Genel Kurulunun aktardığına göre bu tutar da 7499 sayılı Kanunun 37. maddesinin yedinci fıkrasıyla on beş bin liraya yükseltilmiştir.⁵ Bu bölümün sonunda görüleceği gibi kararlar sınırı hükmün verildiği tarihe göre ölçmüştür. Aşağıdaki ölçütlerin CMK m. 272/3'teki istinaf kesinliğine aynen uygulanıp uygulanmayacağına bu kararlarda değinilmemiştir.

1) Açık hukuka aykırılık tek başına temyiz yolunu açmaz. Ceza Genel Kuruluna göre temyiz edilemeyen kesin bir hükümdeki açık hukuka aykırılıklar o hükme temyiz edilebilirlik niteliği kazandırmaz; aksinin kabulü, hukuka aykırılık taşıyan her hükmün temyizen incelenebileceği sonucunu doğurur.¹⁵ Bu nedenle 1.500 liralık kesin hükme karşı, suçu işlemediğini ileri süren ancak suç vasfına yönelik temyiz talebinde bulunmayan sanığın temyizi esastan incelenmemiştir.¹

2) Suç vasfına yönelik aleyhe temyiz kapıyı açabilir. Kurul, kesin nitelikteki hükümlerin ancak kesinlik sınırını aşar nitelikte yaptırım içermek şartıyla, suç vasfına yönelik ya da suç niteliği doğru belirlenmesine rağmen yanılgılı bir uygulama ile sınır içinde kalan cezaların verildiği hükümlere karşı yapılan aleyhe başvuru üzerine temyiz denetimine konu olabileceğini tekrarlar.⁸⁵ Kişiler arasındaki konuşmaların kayda alınması suçundan verilen 3.000 liralık cezaya karşı savcı, söyleşinin kamu görevlisi tarafından kayda alındığının gözetilmediğini ve eksik ceza verildiğini ileri sürmüştü; Kurul hükmün bu açık temyiz talebiyle temyiz edilebilirlik niteliği kazandığını kabul etmiştir.⁷

3) Temyiz kabul edildikten sonra "kesin" diye ret verilemez. Aynı dosyada Özel Daire hükmü temyizen incelenebilir bulduktan sonra savcının talebini isabetsiz görüp hükmün kesin olduğu gerekçesiyle temyiz istemini reddetmişti. Ceza Genel Kurulu, oy çokluğuyla, temyizen incelenebilir olduğu kabul edilen hükümde artık kesinlik gerekçesiyle ret kararı verilemeyeceğine ve hükmün esası hakkında karar verilmesi gerektiğine hükmetmiştir.⁷

4) Sonuca etkisiz uygulama hatası yetmez. Eşini hortumla yaralayan sanığa 3.000 lira adli para cezası verilen dosyada, silahla işleme nedeniyle ayrıca artırım yapılmaması açıkça hukuka aykırı olsa da artırım oranı değişmeyeceği için sonuca etkili bulunmamıştır. Kurul, kanun hükmünün yanlış uygulanması veya suç vasfının yanlış belirlenmesi sonucu sınırın altında ceza verilmesi hâlinin gerçekleşmediğini belirterek hükmü kesin saymış ve savcının temyiz istemini reddetmiştir.⁸

5) Güvenlik tedbiri içeren hüküm farklıdır. Kurul bu dönemin kesinlik sınırını başkaca hak sınırlaması doğurmayan para cezalarıyla sınırlı okur; mahkûmiyete ek ya da bağımsız olarak hükmedilen güvenlik tedbirleri kesin nitelikteki hükme de her yönüyle temyiz edilebilirlik niteliği kazandırır.⁵

Bu kararlarda sınır, hükmün verildiği tarihe göre ölçülmüştür: 05.05.2016 tarihli hükümdeki 1.500 liralık ceza, o tarihteki 3.000 liralık sınırın altında kaldığı için kesin sayılmıştır.¹

CMK m. 309/1, istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümdeki hukuka aykırılık için ayrı bir yol öngörür: hukuka aykırılığı öğrenen Adalet Bakanlığı, bozma istemini yasal nedenleriyle birlikte Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir. Başsavcı bu nedenleri aynen yazarak istemi Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir (m. 309/2); daire nedenleri yerinde görürse karar veya hükmü kanun yararına bozar (m. 309/3). Bu bozmaya karşı direnilemez (m. 309/5).

Bozmanın sonucu CMK m. 309/4'teki ayrıma bağlıdır: 1) mahkûmiyet hükmünün davanın esasını çözmeyen yönüne ya da savunma hakkını kaldıran veya kısıtlayan usul işlemlerine ilişkin bozmada mahkeme yeniden yargılar ve yeni hüküm önceki cezadan daha ağır olamaz; 2) davanın esasını çözen ve mahkûmiyet dışında kalan hükümlerde bozma aleyhte sonuç doğurmaz ve yeniden yargılamayı gerektirmez; 3) cezanın kaldırılması ya da daha hafif bir cezanın verilmesi gerekiyorsa Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.

Ceza Genel Kurulu, kesin hükümlerin temyiz edilememesinin bu kararların her zaman isabetli olacağı kabulüne dayanmadığını, olağan kanun yoluyla giderilemeyen aykırılıkların CMK m. 309 ve 310'daki kanun yararına bozma yoluyla giderilebileceğini belirtir.¹⁸ 2025 tarihli bir kararında, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsuru olan basit yaralamadan ayrıca verilen kesin adli para cezası nedeniyle, önce bu kesin hükme yönelik kanun yararına bozma yoluna gidilmesi gerektiğini belirterek yoksun kılma suçundan kurulan hükmü oy çokluğuyla bozmuştur.⁵

Bu yol her zaman sonuç vermez. Ceza Genel Kurulunun 2020 tarihli kararının olayında 1.500 liralık kesin hükme karşı Adalet Bakanlığının yazısıyla kanun yararına bozma istenmiş, Özel Daire ileri sürülen aykırılığın hâkimin takdir hakkına ilişkin olduğu gerekçesiyle istemi reddetmişti. Başsavcılık bunun üzerine, temyiz isteminin reddine dair ek kararı onayan Özel Daire kararına itiraz ederek sanığın beraat etmesi gerektiğini ileri sürmüş; Kurul, hükmün temyiz kabiliyeti bulunmadığından esastan incelenemeyeceğini ve kanun yararına bozma yoluna zaten gidildiğini belirterek itirazı reddetmiştir.¹

CMK m. 309/1 yalnız istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen kararları anar. Bölge adliye mahkemesinden m. 286/2 uyarınca kesin olarak çıkan kararlarda bu yolun nasıl işleyeceğine bu sayfadaki kararlarda değinilmemiştir.

HMK m. 341/2'ye göre miktar veya değeri üç bin Türk lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin ilk derece kararları kesindir; manevi tazminat davalarında verilen kararlara karşı ise miktara bakılmaksızın istinafa gidilebilir. Alacağın bir kısmı dava edilmişse sınır alacağın tamamına göre belirlenir (m. 341/3); tamamı dava edilmişse asıl talebinin kabul edilmeyen bölümü sınırı geçmeyen taraf istinafa gidemez (m. 341/4).

Anayasa Mahkemesi, HMK m. 341/2'nin birinci cümlesini kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkin davalar yönünden 24.02.2022 tarihli kararıyla iptal etmiştir; karar 15.04.2022'de Resmî Gazete'de yayımlanmıştır. Mahkemeye göre bu davalarda uyuşmazlığın esasını taşınmazın değerinin mahkemece belirlenmesi oluşturduğundan, kesinlik sınırının hesaplanmasında hangi ölçütün esas alınacağı kuralda açık ve net olarak belirlenmemiştir. (Anayasa Mahkemesi, E. 2021/34)⁹ Aynı Mahkeme 08.10.2025 tarihli kararıyla m. 362/1-a'yı da kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkin davalar yönünden iptal etmiş ve iptal hükmünün kararın Resmî Gazete'de yayımlanmasından (20.01.2026) başlayarak dokuz ay sonra yürürlüğe girmesine karar vermiştir; iptal 20.10.2026'da yürürlüğe girmiştir. Bu karar oy çokluğuyla verilmiştir. (Anayasa Mahkemesi, E. 2025/124)¹⁰

HMK m. 362/1 bölge adliye mahkemesinin temyiz edilemeyen kararlarını sayar: 1) miktar veya değeri kırk bin Türk lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararlar; 2) kira ilişkisinden doğup miktarı bakımından temyiz edilebilen alacak davaları ile üç aylık kira tutarı temyiz sınırını aşan diğer kira davaları dışında HMK m. 4'te gösterilen davalara ve Kat Mülkiyeti Kanunundan doğup taşınmazın aynına ilişkin davalar hariç, özel kanunlarda sulh hukuk mahkemesinin görevine bırakılan davalara ilişkin kararlar; 3) yargı çevresi içindeki ilk derece mahkemelerinin görev ve yetkisi ile yargı yeri belirlenmesine ilişkin kararlar; 4) çekişmesiz yargı işlerinde verilen kararlar; 5) soybağına ilişkin sonuç doğuranlar hariç nüfus kaydının düzeltilmesi davalarına ilişkin kararlar; 6) davanın yargı çevresi içindeki başka bir mahkemeye nakline ilişkin kararlar; 7) geçici hukuki korumalar hakkındaki kararlar; 8) m. 353/1-a kapsamında verilen kararlar. Kısmi davada sınır alacağın tamamına göre belirlenir; tam davada asıl talebinin kabul edilmeyen bölümü sınırı geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur, ancak karşı taraf temyize başvurursa cevap dilekçesiyle kararı temyiz edebilir (m. 362/2).

Anayasa Mahkemesi m. 362/1-a'yı ayrıca istinaf başvurusunun kısmen veya tümden kabulü hâli yönünden 26.02.2026 tarihli kararıyla oy birliğiyle iptal etmiştir; karar 21.05.2026'da Resmî Gazete'de yayımlanmıştır. (Anayasa Mahkemesi, E. 2026/49)¹¹ HMK m. 362/3 ise 16/7/2026 tarihli 7589 sayılı Kanunla eklenmiştir: bölge adliye mahkemesi istinaf başvurusunu kısmen veya tamamen kabul ederek yeniden esas hakkında karar verdiğinde, kararın kabul edilen ya da reddedilen kısmı m. 341/2'deki parasal sınırın üzerindeyse karar temyiz edilebilir. Temyiz sınırının altında kalan bu yeni kararda iki hâlde temyiz yolu yine kapalıdır: 1) yeni karar ile ilk derece kararı arasındaki fark m. 341/2'deki sınırı geçmiyorsa; 2) yeni karar yalnız yargılama gideri veya vekâlet ücretine ilişkinse. Bu fıkrayı uygulayan bir karar bu sayfadaki kararlar arasında yoktur.

Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna göre kesinlik sınırı kamu düzenindendir. (Yargıtay HGK, E. 2023/623)¹² Kurul, bir kararın temyiz edilip edilemeyeceği belirlenirken temyiz hakkının doğduğu, yani kararın verildiği tarihteki hukuki durumun esas alınacağını ve bu "karar" sözünün bölge adliye mahkemesinin Özel Daire bozmasına karşı verdiği direnme kararını da kapsadığını belirtir.¹² Bu ölçü 7550 sayılı Kanundan önceki düzenlemeye dayanır; bugünkü kural aşağıdaki bölümde anlatılır.

Sınıra hangi miktarın bakılacağı da önemlidir. Toplam 67.007,60 liralık asıl alacak için açılan itirazın iptali davasında yalnız 60.000 liralık reddedilen kısım temyiz edilmiş; Kurul, direnme kararının verildiği 04.02.2020 tarihindeki 72.070 liralık temyiz sınırının altında kalındığı için temyiz istemini miktardan reddetmiştir.⁴ Tasarrufun iptali davasında ise Kurul dava değerini takip konusu alacak ile tasarrufun değerinden hangisi azsa o değer olarak belirlemiş; 88.357,37 liralık alacak direnme tarihindeki 107.090 liralık sınırın altında kaldığından temyiz yolunu kapalı bulmuştur.³

Manevi tazminattaki istisna yalnız istinafa ilişkindir. Hukuk Genel Kurulu, HMK m. 341/2 manevi tazminat davalarında miktara bakılmaksızın istinaf imkânı tanısa da temyiz için böyle bir istisna bulunmadığını, manevi tazminat kararlarının temyizinde de m. 362'deki sınırın gözetileceğini kabul eder. (Yargıtay HGK, E. 2025/649)¹³ (Yargıtay HGK, E. 2025/184)¹⁴ Kurulun 2025 tarihli iki kararında, Yargıtay hukuk dairelerinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla baktığı davalarda istenen 50.000 ve 240.000 liralık manevi tazminatlar temyiz sınırının altında kaldığı için temyiz başvuruları miktardan reddedilmiştir. İkinci karar oy çokluğuyla verilmiş; çoğunluk, ilk derece sıfatıyla verilen bu karara m. 341/2'deki manevi tazminat istisnasının uygulanması ve temyiz incelemesi yapılması gerektiği görüşünü benimsememiştir.¹⁴

HMK m. 341/2 ve m. 362/1-a'daki üç bin ve kırk bin liralık tutarlar kanun metnindeki rakamlardır; her yıl artırıldıkları için uygulanan tutar bunlardan farklıdır. Hukuk Genel Kurulunun aktardığına göre 6763 sayılı Kanunla HMK'ya eklenen ek madde 1 uyarınca bu sınırlar her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, Vergi Usul Kanununun mükerrer 298. maddesine göre ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılır.¹²¹³

Bu sayfadaki kararlarda geçen tutarlar, yılıyla birlikte şunlardır: 1) 04.02.2020 tarihli karar için temyiz sınırı 72.070 lira;⁴ 2) 2022'de verilen kararlar için temyiz sınırı 107.090 lira;¹²³ 3) 2024 yılı için istinaf sınırı 28.250 lira, temyiz sınırı 378.290 lira;¹⁴ 4) 2025 yılı için istinaf sınırı 40.000 lira, temyiz sınırı 544.000 lira.¹³ Bu tutarlar yalnız belirtilen yıl için hesaplanmıştır. 2026 tutarları bu sayfada verilmemiştir.

Hangi yılın tutarının uygulanacağı kuralı da değişmiştir: 1) ek madde 1/2'nin ilk hâline göre m. 341, 362 ve 369'daki sınırlarda hükmün verildiği tarihteki miktar esas alınıyordu.³ 2) 14.11.2024'te yürürlüğe giren 7531 sayılı Kanun, bölge adliye mahkemesinin kaldırma veya Yargıtayın bozma kararları üzerine yeniden verilen kararlarda ilk karar tarihindeki sınırın esas alınacağını öngören bir üçüncü fıkra eklemişti.³ 3) Anayasa Mahkemesi 04.12.2024 tarihli kararıyla ikinci fıkradaki "341 inci, 362 nci" ibaresini iptal etmiş; karar 30.01.2025'te Resmî Gazete'de yayımlanmış ve yayımından dokuz ay sonra yürürlüğe girmesine karar verilmiştir.³ 4) 04.06.2025'te yayımı tarihinde yürürlüğe giren 7550 sayılı Kanunun 20. maddesiyle ikinci fıkra değiştirilmiş, m. 341, 362 ve 369'daki parasal sınırların uygulanmasında davanın açıldığı tarihteki miktarın esas alınacağı kabul edilmiş ve üçüncü fıkra yürürlükten kaldırılmıştır.³

7550 sayılı Kanun bu değişikliğin derdest davalarda nasıl uygulanacağına ilişkin bir geçiş hükmü öngörmemiştir.³ Hukuk Genel Kurulu bu nedenle değişiklikten önce verilmiş bir kararın temyiz edilip edilemeyeceğini dava tarihine göre değil, karar tarihindeki sınıra göre belirlemiştir: kanun yoluna başvuru hakkı nihai kararın verildiği tarihte doğar ve verildiği anda kesin olan karar sonradan yürürlüğe giren düzenlemeyle temyize açık hâle gelmez.³ 2025'te açılıp 12.09.2025'te karara bağlanan bir davada ise Kurul, davanın açıldığı 2025 yılının 544.000 liralık temyiz sınırını uygulamıştır.¹³

Mahkemenin kararında yanlışlıkla kanun yolu göstermesi sonucu değiştirmez. Hukuk Genel Kuruluna göre bir kararın temyiz edilip edilemeyeceği kanunla belirlenir; mahkemenin temyiz edilemeyecek bir kararın temyiz edilebileceğini kararında göstermesi temyiz incelemesinin yapılmasını sağlamaz.³ Kesin karara ilişkin temyiz dilekçesini kararı veren mahkeme reddeder; dosya buna rağmen gönderilmişse Hukuk Genel Kurulu temyiz talebini kendisi reddedebilir.¹³¹⁴